Een gebed van Mozes, de man van God.
- U, Heer, bent onze schuilplaats in gevaren,
al generaties lang, al vele jaren.
Nog voor de eerste berg verrees op aarde,
ja, lang voordat U deze wereld baarde,
was U er al, U, God, die eeuwig bent,
die geen begin en ook geen einde kent. - Maar stervelingen zullen snel verteren.
U laat ze in de grond tot stof terugkeren.
Want wat zijn duizend jaren in uw ogen?
Een dag, een uur – ’t is zo voorbijgevlogen.
We zijn een droom die vlug vergeten wordt,
jong gras dat ’s avonds al weer is verdord. - Hoe kunnen wij uw woede overleven?
We komen om als U ons straf gaat geven!
Want U ziet al ons kwaad, al onze zonden.
Wat wij verbergen, wordt door U gevonden.
Uw licht onthult het en zo leven wij
onder uw toorn – een zucht en ’t is voorbij. - Na zeventig of hooguit tachtig jaren,
die op hun best vol leed en moeite waren,
zal heel ons leven al vervlogen wezen.
Wie peilt uw woede, wie zal echt U vrezen?
Zo onze dagen tellen – leer ons dat.
Dan zal er wijsheid wonen in ons hart. - Keer terug, HEER, kom U over ons ontfermen!
Wanneer zult U uw dienaars weer beschermen?
Laat weer de zon opgaan van uw genade.
Blij prijzen wij dan dagelijks uw daden.
Geef ons na lange dagen zware druk
nu even lange jaren vol geluk. - Toon aan uw dienaars al uw grote werken
en laat hun kinderen ze ook opmerken,
ja, laat hen in uw licht en luister baden.
Wilt U ons met uw liefde overladen?
En maak het werk van onze handen vast,
zodat het blijft en niet wordt aangetast.
Deze psalmberijming is een project in uitvoering. Ik probeer regelmatig een nieuwe psalm te plaatsen, maar ik heb geen idee hoe vaak dat gaat lukken en ook niet of dit project ooit afkomt.
Psalmen zijn natuurlijk bedoeld om te zingen, dus ik heb er geen bezwaar tegen als dat gebeurt. Wel zou ik het leuk vinden om dat dan ook te weten.
En ik zou je willen vragen deze berijming niet verder te verspreiden zonder mijn toestemming en nooit zonder bronvermelding.
