We moeten niet luisteren naar sommigen die zich daartegen proberen te verzetten met een argument dat eerder scherpzinnig is dan overtuigend. Zij zeggen: óf we weten dat het Woord van God dat aan het sacrament voorafgaat echt Gods wil is, óf we weten het niet. Als we het weten, leren we niets nieuws uit het sacrament dat erop volgt. Als we het niet weten, leren we het ook niet van het sacrament. Want de kracht daarvan ligt volledig in het Woord.
Het antwoord hierop kan kort zijn: de zegels die aan oorkonden en andere officiële documenten hangen, betekenen op zichzelf niets. Want het zou geen zin hebben dat ze eraan hangen, als er op het perkament niets geschreven staat. Toch bevestigen en bezegelen zij wat er geschreven staat, als ze aan een document worden toegevoegd.
En mijn tegenstanders kunnen niet zeggen dat deze vergelijking nu pas door mij is uitgevonden. Want Paulus zelf gebruikte die ook al, toen hij de besnijdenis een zegel noemde. Romeinen 4:11 Hij beweert daar uitdrukkelijk dat de besnijdenis Abraham niet rechtvaardigde, maar dat het een zegel was van het verbond. Door geloof in dat verbond was Abraham eerder al gerechtvaardigd.
En waarom zou iemand zich eraan ergeren als ik leer dat de belofte bezegeld wordt door de sacramenten? Want uit de beloften zelf blijkt duidelijk dat die door de sacramenten bevestigd worden. Immers, hoe duidelijker een belofte is, hoe beter die geschikt is om het geloof te ondersteunen. Bovendien is het heel duidelijk dat de sacramenten beloften meebrengen. En boven het Woord hebben ze nog dit extra: ze houden ons die beloften voor ogen alsof ze levensecht staan afgebeeld op een schilderij.
Nu is er wel een verschil tussen de sacramenten en zegels aan oorkonden: beide bestaan uit aards materiaal. Daarom kunnen de sacramenten niet voldoende zijn of in staat zijn om Gods beloften te bezegelen. Want die beloften zijn geestelijk en eeuwig. Terwijl zegels altijd worden gebruikt om besluiten van vorsten te verzegelen over tijdelijke en vergankelijke dingen. Dit verschil wordt vaak aangevoerd. Maar daar moeten we ons niet door uit het veld laten slaan. Want als een gelovige de sacramenten ziet, blijft hij niet bij die materiële vertoning staan. Nee langs de treden die ik met deze vergelijking heb aangegeven, klimt hij met vrome gedachten op naar de verheven mysteries die in de sacramenten schuilen.
Bestellen?
