Insitutie Boek 4 – De genademiddelen 4.13 – Geloften 4.13.14 – Monniken zijn scheurmakers

4.13.14 – Monniken zijn scheurmakers

Trouwens, het laatste waar de kerkvaders aan gedacht hebben, is het bevestigen van een dergelijke volmaaktheid, zoals sofisten met monnikskappen later gefabriceerd hebben om zo een dubbel christendom te stichten. Want toen was nog niet dat godslasterlijke dogma ontstaan dat het beroep van monniken vergelijkt met de doop, sterker nog, dat openlijk verklaart dat het een soort tweede doop is. Wie zou eraan twijfelen dat de kerkvaders deze laster afschuwelijk zouden hebben gevonden?

Dan nu het laatste dat volgens Augustinus voor de oude monniken gold: dat ze zich volledig wijden aan liefde. Waarom zou het nodig zijn om met woorden te bewijzen dat het nieuwe beroep van monnik van tegenwoordig totaal anders is? De feiten spreken voor zich: ieder die het klooster in gaat, scheidt zich af van de kerk. Immers, ze nemen voor zichzelf een speciale bediening en een aparte uitdeling van de sacramenten aan. Scheiden ze zich daarmee niet af van de wettige gemeenschap van de gelovigen? Als dit geen uit elkaar scheuren is van de gemeenschap van de kerk, wat is het dan?

En – om verder te gaan met de vergelijking waar ik aan begonnen ben en om die af te maken – hoe lijken ze daarmee op de oude monniken? Die woonden weliswaar apart van de anderen. Maar ze hadden geen aparte kerk. Ze deelden de sacramenten met de anderen. Ze verschenen in de openbare bijeenkomsten. Ze waren daar deel van het volk. Maar de nieuwe monniken hebben voor zichzelf een speciaal altaar opgericht. Wat hebben ze daarmee anders gedaan dan de band van de eenheid breken? Want ze hebben zich afgesneden van het lichaam als geheel en ze wijzen de gewone bediening af waarmee de Heer de vrede en de liefde wilde bewaren tussen degenen die van Hem zijn.

Dus zoveel kloosters als er tegenwoordig zijn, zoveel vergaderplaatsen zijn er volgens mij van scheurmakers, die de orde van de kerk verstoren en zich hebben afgesneden van de wettige gemeenschap van de kerk. En om te voorkomen dat die afscheiding niet duidelijk zichtbaar zou zijn, hebben ze zich allerlei namen van sekten gegeven. Ze schamen zich er zelfs niet voor om te pochen op wat Paulus niet sterk genoeg kan afkeuren. 1 Korinthiërs 1:12-13; 3:4 Of we zouden moeten denken dat Christus weliswaar door de Korinthiërs verdeeld werd omdat de een zich op deze en een ander op die leraar liet voorstaan. Maar dat het Christus nu geen onrecht doet als we sommigen ‘benedictijnen’, anderen ‘franciscanen’ en nog weer anderen ‘dominicanen’ horen noemen in plaats van ‘christenen’. En dat zij deze benamingen vol trots aannemen als geloofsbelijdenis, terwijl ze zich graag afscheiden van de grote massa van de christenen.

Deze moderne vertaling van de Institutie van Johannes Calvijn heb ik tussen 2013 en 2018 paragraaf voor paragraaf op deze website geplaatst. In 2019 heb ik bovendien een gedrukte versie en een e-bookversie uitgegeven.

Gerrit Veldman

Reageren

Schrijf hier je reactie.
Vul hier alsjeblieft je naam in

Johannes Calvijnhttp://institutie.gerritveldman.nl
De reformator Johannes Calvijn leefde van 1509 tot 1564. In 1536 verscheen de eerste versie van zijn Institutie, oftewel Onderwijs in de christelijke godsdienst. Vervolgens breidde hij het boek een aantal keer fors uit, tot in 1559 de definitieve versie verscheen.

Als je deze website bezoekt, worden er cookies op je apparaat geplaatst. Cookies die nodig zijn om deze site goed te laten werken of om anonieme statistieken bij te houden, worden altijd geplaatst. Maar voor cookies die gebruikt worden om jouw surfgedrag te registreren, moet je eerst toestemming geven. Meer informatie.