Insitutie Boek 3 – Het delen in Christus 3.4 – Berouw, schuldbelijdenis en genoegdoening 3.4.12 – Persoonlijke schuldbelijdenis helpt om troost te vinden

3.4.12 – Persoonlijke schuldbelijdenis helpt om troost te vinden

Daarnaast keurt de Schrift twee vormen van persoonlijke schuldbelijdenis goed. De eerste vindt plaats in ons eigen belang. Daarop slaat wat Jacobus zegt, dat we elkaar onze zonden moeten belijden. Jacobus 5:16 Want hij is van mening dat we elkaar met raad en wederzijdse troost kunnen helpen als we elkaar onze zwakheden onthullen. De tweede vorm moeten we doen voor onze naaste, om hem met ons te verzoenen als we hem ergens mee gekwetst hebben.

Bij de eerste vorm van schuldbelijdenis wijst Jacobus niemand aan bij wie wij ons hart kunnen uitstorten. We mogen van hem vrij kiezen wie we van alle mensen in de kerk het meest geschikt vinden om onze zonden aan te belijden. Maar de herders horen toch het meest geschikt te zijn, dus kunnen we hen het beste uitkiezen. Ik noem hen geschikter dan anderen omdat de Heer ons hen aanwijst door hen te roepen om te dienen. Uit hun mond moeten we leren hoe we onze zonden kunnen onderwerpen en corrigeren. En ook moeten we uit hun mond troost krijgen door te leren vertrouwen op vergeving. Mattheüs 16:19; 18:18; Johannes 20:23 Want ook de taak om elkaar te vermanen en te berispen is opgedragen aan alle christenen. Toch is die taak vooral opgelegd aan de dienaren. Zo moeten we ook allemaal elkaar wederzijds troosten en in elkaar het vertrouwen op Gods barmhartigheid versterken. En toch zien we dat vooral de dienaren aangesteld zijn om ons geweten de zekerheid te bieden dat onze zonden vergeven zijn. Zij moeten daarvoor garant staan. Daarom wordt er over hen gezegd dat ze de zonden vergeven en de zielen losmaken. Als je hoort dat dat aan hen wordt toegeschreven, bedenk dan dat dat is voor jouw bestwil.

Elke gelovige moet dus bedenken dat dit zijn plicht is: als het besef van zijn zonden hem zo bang maakt en kwelt dat hij zich alleen kan redden door hulp te vragen, dan moet hij dat middel niet negeren. De Heer zelf biedt hem de mogelijkheid om zijn hart te luchten in een persoonlijke schuldbelijdenis aan zijn herder. Diens taak is het om zowel in het openbaar als privé Gods volk te troosten met de leer van het evangelie.

Maar we moeten ons altijd aan deze beperking houden: als God geen vast voorschrift geeft, mogen we het geweten geen vast juk opleggen. Dat betekent dus dat zo’n schuldbelijdenis vrijwillig moet zijn. We mogen die niet van iedereen eisen, maar alleen aanbevelen aan degenen van wie wij denken dat ze die nodig hebben. En zelfs degenen die zo’n schuldbelijdenis nodig hebben, mogen er niet door een voorschrift toe gedwongen worden om al hun zonden op te sommen. Ze mogen er ook niet door een list toe overgehaald worden. Ze hoeven hun zonden alleen te belijden voor zover ze zelf vinden dat het hen helpt om volledig getroost te worden. Trouwe herders moeten de kerken deze vrijheid niet alleen gunnen. Ze moeten die vrijheid ook beschermen en krachtig handhaven, om te voorkomen dat hun dienst tirannie en het volk bijgelovig wordt.

Deze moderne vertaling van de Institutie van Johannes Calvijn heb ik tussen 2013 en 2018 paragraaf voor paragraaf op deze website geplaatst. In 2019 heb ik bovendien een gedrukte versie en een e-bookversie uitgegeven.

Gerrit Veldman

Reageren

Schrijf hier je reactie.
Vul hier alsjeblieft je naam in

Johannes Calvijnhttp://institutie.gerritveldman.nl
De reformator Johannes Calvijn leefde van 1509 tot 1564. In 1536 verscheen de eerste versie van zijn Institutie, oftewel Onderwijs in de christelijke godsdienst. Vervolgens breidde hij het boek een aantal keer fors uit, tot in 1559 de definitieve versie verscheen.

Als je deze website bezoekt, worden er cookies op je apparaat geplaatst. Cookies die nodig zijn om deze site goed te laten werken of om anonieme statistieken bij te houden, worden altijd geplaatst. Maar voor cookies die gebruikt worden om jouw surfgedrag te registreren, moet je eerst toestemming geven. Meer informatie.