De weldaden die Christus aan de zijnen in zijn gemeenschap schenkt, kunnen dus allemaal heel goed worden samengevat onder de ene naam genade. Maar die ene naam sluit dan een volheid, een onoverzienbare rijkdom van zegeningen in. In het begin van het vorige hoofdstuk werd al over de verzoening gesproken die Christus door zijn voldoende offer bij de Vader teweeggebracht heeft. God heeft in Christus zijn toorn afgelegd en zich in een verhouding van vrede tot de wereld gesteld. 2 Kor. 5:19 Maar voor degene die deze verzoening met een gelovig hart aanneemt, vloeien daaruit nu een reeks van weldaden, ja heel de zaligheid voort. De Heilige Schrift noemt er een menigte op: roeping, wedergeboorte, geloof, bekering, rechtvaardiging, vergeving van de zonden, aanneming als kinderen, verlossing van de wet, geestelijke vrijheid, geloof, hoop, liefde, vrede, vreugde, blijdschap, troost, heiliging, bewaring, volharding, verheerlijking enzovoort. Er is eigenlijk geen volledige opsomming mogelijk, want ze omvatten alles wat de gemeente in haar geheel en iedere gelovige individueel door alle tijden heen, in alle toestanden en omstandigheden, in voor- en tegenspoed, in nood en dood, in leven en sterven, aan deze zijde van de graf en in het hiernamaals tot in alle eeuwigheid toe, uit de volheid van Christus ontvangen heeft, ontvangt en ontvangen zal.
Vanwege deze veelheid en rijkdom is het ondoenlijk om ze volledig te uiteen te zetten, is het heel erg moeilijk om er een goed overzicht van te krijgen en zitten er zelfs vele bezwaren aan om ze in een geregelde orde te behandelen en aan elke weldaad de plaats aan te wijzen die haar in verband met het geheel toekomt. De rangschikking loopt dan ook bij verschillende theologen zeer ver uiteen. Maar in hoofdzaak laten zich toch zeer duidelijk drie groepen van weldaden onderscheiden. Er is in de eerste plaats een groep van weldaden die de mens voorbereiden op en inleiden in het genadeverbond en hem de krachten schenken om van zijn kant met een gewillig hart de zegeningen van dat verbond te ontvangen en aan te nemen. Dat zijn de weldaden van roeping, wedergeboorte (in engere zin), geloof en bekering. Een tweede groep omvat de zegeningen die de staat van de mens ten opzichte van God veranderen, hem van de schuld bevrijden en zo zijn bewustzijn vernieuwen. Dat zijn vooral de weldaden van rechtvaardiging, vergeving van de zonden, aanneming als kinderen, het getuigenis van de Heilige Geest met onze geest, verlossing van de wet, geestelijke vrijheid, vrede en vreugde. En ten slotte is er een derde groep van weldaden, die in de toestand van de mens verandering brengen, hem van de smet van de zonde verlossen en hem vernieuwen volgens het evenbeeld van God. Daartoe behoren vooral de wedergeboorte (in ruimere zin), het sterven en opstaan met Christus, de voortgaande bekering, het wandelen in de Geest, de volharding tot het einde toe. Al deze weldaden worden volmaakt en voltooid in de hemelse heerlijkheid en zaligheid die God in het hiernamaals voor de zijnen gereedmaakt en die aan het einde van dit onderwijs in de christelijke godsdienst in een afzonderlijk hoofdstuk ter sprake moeten komen.
Voordat we nu op deze drie groepen van weldaden verder onze aandacht vestigen, is het nog van belang op te merken dat ze, net als de persoon van Christus zelf, ons niet anders geschonken worden dan door de Heilige Geest. Hierboven is ons gebleken dat de Vader in Christus is, alleen in Christus ons zijn gunstrijk aangezicht toont en alleen in en door Hem woning bij ons komt maken. Maar zo is ook Christus in de Heilige Geest en kan en wil Hij niet anders naar ons toe komen dan door die Geest. Door Hem deelt Hij zichzelf, door Hem deelt Hij ook zijn weldaden aan ons mee. De Geest heet juist de Heilige Geest omdat Hij in een bijzondere verhouding tot de Vader en tot Christus staat en in overeenstemming daarmee ons in zo’n bijzondere relatie tot beiden stelt. We moeten dus niet denken dat we ooit op een andere manier of langs een andere weg met de Vader en met Christus in gemeenschap kunnen komen dan door de Heilige Geest. Ieder die de naam van Christus noemt, moet afstand nemen van ongerechtigheid. 2 Tim. 2:19
Volgens de Schrift immers is de Heilige Geest de werkmeester van de wedergeboorte en van het geloof. Joh. 3:5, 1 Kor. 12:3 Hij is de Geest van de waarheid, die in al de waarheid leidt en ons de dingen laat kennen die ons door God geschonken zijn. Joh. 16:13, 1 Kor. 2:12 Hij rechtvaardigt ons in ons bewustzijn en getuigt van ons kindschap. Rom. 8:15, 1 Kor. 6:11, Gal. 4:6 Hij stort Gods liefde in onze harten uit, schenkt vrede en blijdschap en maakt ons vrij ten opzichte van wet, vlees, zonde en dood. Rom. 5:5, 8:2, 14:17 Hij is de Trooster, de Voorspraak, die onze belangen verdedigt, ons beschermt en steunt en niet, zoals Christus volgens zijn menselijke natuur, ons verlaat, maar altijd bij ons blijft, ons troost en in ons bidt. Joh. 14:16, Hand. 9:31, Rom. 8:26 Het geestelijk leven wordt niet alleen door Hem gewekt, maar ook voortdurend door Hem onderhouden en geleid. Hij is er zelf de wet en de regel van. Rom. 8:2, 8:14, Gal. 5:18 Hij vernieuwt en heiligt dat leven, laat het vruchten dragen en maakt het aangenaam voor God. Rom. 15:13, 15:16, Gal. 5:22, 2 Thes. 2:13, Tit. 3:5, 1 Pet. 1:2 Heel het leven van de christen is een wandelen in de Geest. Rom. 8:4 e.v., Gal. 5:16, 5:25 Hij verbindt alle gelovigen tot één lichaam en bouwt hen allen op tot één tempel, tot één woning van God. Ef. 2:18-22, 4:3-4 Hij garandeert hun de hemelse erfenis 2 Kor. 1:22, 5:5, Ef. 1:13, 4:30 en brengt ook eenmaal hun opstanding en verheerlijking tot stand. Rom. 8:11, 1 Kor. 15:44
Kortom, Christus en al zijn weldaden, de liefde van de Vader en de genade van de Zoon, ze worden ons deel alleen in de gemeenschap met de Heilige Geest.
Bestellen?
