Al neemt het talen spreken op de Pinksterdag een bijzondere plaats in, toch werd de uitstorting van de Geest in de eerste tijd in vele buitengewone krachten en werkingen openbaar. De gave van de Geest werd gewoonlijk geschonken nadat iemand tot het geloof gekomen was en dan soms bij de doop, Hand. 2:38 of bij de handoplegging vóór de doop, Hand. 9:17 of bij de handoplegging na de doop. Hand. 8:17, 19:6 Maar geregeld bestond zij uit het toedelen van een bijzondere kracht. Zo lezen we dat door de Geest aan de leerlingen geschonken werden: vrijmoedigheid om het woord te spreken, Hand. 4:8, 4:31 een bijzondere geloofssterkte, Hand. 6:5, 11:24 troost en blijdschap, Hand. 9:31, 13:52 wijsheid, Hand. 6:3, 6:10 tongenspraak, Hand. 10:46, 15:8, 19:6 profetie, Hand. 11:28, 20:23, 21:11 verschijningen en openbaringen, Hand. 7:55, 8:39, 10:19, 13:2, 15:28, 16:6, 20:22 wonderlijke genezingen Hand. 3:6, 5:5, 5:12, 5:15-16, 8:7, 8:13 enzovoort. Net als de werken die Jezus deed, brachten ook deze buitengewone krachten die in de gemeente openbaar werden, vrees en ontzetting teweeg. Hand. 2:7, 2:37, 2:43, 3:10, 4:13, 5:5, 5:11, 5:13, 5:24 Aan de ene kant prikkelden ze wel de tegenstand en dreven ze het hart van de vijanden aan tot haat en vervolging. Maar aan de andere kant bereidden ze ook de bodem voor op het ontvangen van het zaad van het evangelie. Ze waren in de eerste tijd nodig om de christelijke belijdenis ingang en een blijvend bestaan in de wereld te verschaffen.
Gedurende heel de apostolische tijd zijn deze buitengewone werkingen van de Geest dan ook blijven bestaan. We weten dit vooral door het getuigenis van de apostel Paulus. Hij was zelf, in eigen persoon, ruimschoots met deze bijzondere gaven van de Geest begiftigd. Op een buitengewone manier, door een openbaring van Jezus Christus zelf, was hij op de weg naar Damascus tot bekering gebracht en tot apostel geroepen Hand. 9:3 e.v. en ook later vielen hem nog telkens openbaringen ten deel. Hand. 16:6-7, 16:9, 2 Kor. 12:1-7, Gal. 2:2 Hij weet zich in het bezit van de gave van de kennis, van de profetie, van het onderwijs, van de tongenspraak. 1 Kor. 14:6, 14:18 Tekenen, wonderen en krachten worden door hem verricht, die bewijzen zijn van zijn apostelschap. 2 Kor. 12:2 Bij zijn prediking betoont hij geest en kracht. 1 Kor. 2:4 Christus zelf werkt door hem, om heidenen tot gehoorzaamheid te brengen, met woorden en werken, door kracht van tekenen en wonderen, door de kracht van Gods Geest. Rom. 15:18-19
Maar hoewel Paulus zich volledig van zijn apostolische waardigheid bewust is en die altijd zo streng mogelijk handhaaft, de gaven van de Geest zijn niet alleen aan hem, maar aan alle gelovigen geschonken. Hij noemt er verscheidene op en hij zegt ervan dat ze in verschillende mate door de Geest worden uitgedeeld en aan ieder individueel geschonken worden volgens zijn wil. 1 Kor. 12:8-10, vg. Rom. 12:6-8 Al die gaven worden door de apostel zeer hoog geschat. Ze zijn niet aan de gelovigen zelf te danken, want zij hebben niets wat ze niet ontvangen hebben en missen dus elke reden om zichzelf te verheffen en anderen te verachten. 1 Kor. 4:6-7 Maar al die gaven en krachten worden gewerkt door een en dezelfde Geest. Ze zijn een vervulling van de belofte die al in het Oude Testament is gedaan Gal. 3:14 en moeten beschouwd worden als eerstelingen, die een grote oogst garanderen en een onderpand verstrekken van de toekomstige, hemelse erfenis. Rom. 8:23, 2 Kor. 1:22, 5:5, Ef. 1:14, 4:30
Toch spreekt de apostel over al deze buitengewone gaven een oordeel uit dat van dat van vele gemeenteleden belangrijk afwijkt. In Korinthe waren er die zich hoog verhieven op de gaven die hun door de openbaring van de Geest waren geschonken en trots neerkeken op hen die niet of minder dan zij waren bedeeld. Ze gebruikten de gaven niet in het belang van anderen, maar pronkten ermee en hechtten vooral aan de geheimzinnige en onverstaanbare tongenspraak grote waarde. Maar Paulus onderwijst hen heel anders. 1 Kor. 12:14 In de eerste plaats wijst hij de maatstaf aan waar alle geestelijke gaven mee overeen moeten komen. En deze maatstaf ligt in de belijdenis van Jezus als Heer. Wie door de Geest van God spreekt, kan Jezus niet een vervloekte noemen. Nee, alleen wie Jezus als Heer belijdt, bewijst daarmee dat hij spreekt door de Heilige Geest. Het kenmerk van de Geest en van al zijn gaven en werkingen ligt in zijn gebondenheid aan de belijdenis van Jezus als de Christus. 1 Kor. 12:3
Verder wijst hij aan dat de gaven van de Geest, hoewel ze allemaal aan één maatstaf beantwoorden, toch zeer verschillend zijn en aan ieder individueel geschonken worden, niet volgens zijn verdienste of waardigheid, maar volgens het vrije welbehagen van de Geest. 1 Kor. 12:4-11 Ze mogen daarom ook geen aanleiding of reden wezen tot zelfverheffing en verachting van anderen, maar moeten allemaal van harte en gewillig in het belang van de naaste worden gebruikt. Want alle gelovigen zijn leden van één lichaam en hebben elk elkaar nodig. 1 Kor. 12:12-30 Maar als de gaven daartoe dienen, als ze geschonken worden voor wat gepast is – 1 Kor. 12:7 dat wil zeggen in het belang van anderen, tot opbouw van de gemeente 1 Kor. 14:12 – dan komt er ook rangonderscheid tussen de gaven zelf. Want de ene is voor die opbouw meer bevorderlijk dan de andere. Dan zijn er goede en betere en beste gaven. En daarom raadt de apostel de gelovigen aan dat ze vooral ijverig moeten streven naar de beste gaven. 1 Kor. 12:31
Bij dat ijverig streven naar de beste gaven is de liefde de allerbeste weg. Want zonder de liefde zijn de grootste gaven waardeloos. 1 Kor. 13:1-3 De liefde gaat ze allemaal ver te boven in deugden. 1 Kor. 13:4-7 Ze overtreft ze allemaal in duur, want alle gaven houden eenmaal op, maar de liefde is eeuwig. Onder de drie deugden, geloof, hoop en liefde, is zij opnieuw weer de hoogste in waarde. 1 Kor. 13:8-13 Daarom moet zij vóór alle dingen nagejaagd worden, al is het streven naar geestelijke gaven op zichzelf niet af te keuren. 1 Kor. 14:1 Maar bij dit streven moet de aandacht toch vooral gericht worden op gaven die tot opbouw van de gemeente dienen en daarom het meest de liefde in praktijk brengen. Vanuit dit gezichtspunt beschouwd staat de profetie veel hoger dan de glossolalie. Want wie in tongen spreekt, wordt niet verstaan, spreekt mysteries die voor de hoorders onbegrijpelijk zijn, spreekt in de lucht, laat zijn verstand ongebruikt, brengt de ongelovigen niet tot geloof, maar maakt op hen de indruk van een waanzinnige. Als er leden van de gemeente zijn die deze gave bezitten, moeten ze er toch met mate gebruik van maken en er liefst een uitleg aan toevoegen. Mocht deze niet gegeven kunnen worden, laten ze dan liever in de gemeente zwijgen! Echter, wie profeteert, wie door openbaring van de Geest het Woord van God verkondigt, die spreekt opbouw, vermaning en troost voor de mensen. Hij bouwt de gemeente en wint de ongelovigen. Welke gave iemand dus ook ontvangen mag hebben, ze heeft haar maatstaf in de belijdenis van Jezus als Heer en haar doel in de opbouw van de gemeente. God is geen God van verwarring, maar van vrede. 1 Kor. 14
Deze mooie verhandeling over de geestelijke gaven droeg niet alleen voor de gemeente van Korinthe haar vrucht, maar blijft haar betekenis houden voor de kerk van alle eeuwen. Want telkens treden er weer personen en partijen op die aan buitengewone verschijnselen, aan openbaringen en wonderen, grotere waarde hechten dan aan het werk van de Geest in wedergeboorte, bekering en vernieuwing van het leven. Het abnormale trekt de aandacht en het normale blijft onopgemerkt. Men dweept met verschijningen, zielsvervoeringen en opzienbarende buitensporigheden en sluit het oog voor de langzame en gestage groei van het Godsrijk. Maar Paulus had een andere opvatting. Hoezeer hij de ongewone gaven van de Geest ook waardeert, hij vermaant de broeders in Korinthe: wordt geen kinderen in het verstand, maar wees kinderen in het kwaad en wordt in het verstand volwassen. 1 Kor. 14:20 Hoger dan al die krachten en werkingen staat voor hem de belijdenis van Jezus als Heer, de opbouw van de gemeente en de arbeid van de liefde.
Bestellen?
